LUNA TURISTA

The new Eileen Rose & The Holy Wreck album - 'Luna Turista' - will be released in Europe on 5 October through Floating World Records! There is a FREE MP3 DOWNLOAD of one of the tracks, 'Sad Ride Home', available on the band's ReverbNation page for the next 2 weeks. The album is available to pre-order now from amazon.co.uk.

Eileen has recorded 'Luna Turista' with her band The Holy Wreck - Nate '86' Stalfa on drums, and The Legendary Rich Gilbert playing guitar, pedal steel, bass, banjo, organ and mandolin. Joshua Hedley, who plays with Justin Townes Earle, also sings and plays fiddle on the album. They recorded half the album in Nashville, where they all live, and half in Berlin during their recent Summer tour.

The album has been mixed by Rob Clark, who works with Neil Young. He mixed 'Prairie Wind', produced Crosby, Stills & Nash's 'Déjà vu' and is currently mixing the second release of Young's Archive songs. Eileen says "I was pretty excited to get him because the record does have a bit of a 'Harvest/After The Goldrush' feel to it. To have someone who is also currently immersed in mixing Neil Young songs recorded in the same era, some of them recorded in the same sessions as Harvest and Goldrush...well, Rob was just perfect for us."

'Luna Turista' features 9 songs written by Eileen plus a cover of 'Luckenbach Texas', which was written by Chips Moman and Bobby Emmons and made famous by Waylon Jennings. When it came to recording, Eileen decided that she wanted to go for a stripped down, organic feel that highlighted the talent and skill of her band. She says, "It is very much a 'performance' record, though not a 'live' sounding record. We performed the songs together, in one take, very few overdubs and no compiling of various takes. We've all done so much intense touring together over the last year, we have that played-in sound that made this possible. And as musicians, Rich and Nate are so accomplished, we didn't need all the 'studio help' that is available now. We just played the songs. So, though the subject matter of songs is still very personal, this is more of a 'band' record for me than a singer/songwriter album."

The title 'Luna Turista' (tourist moon) came to Eileen during a show in Italy:

"We were opening for Joe Ely on the top of a mountain in this beautiful disused quarry. The promoter said 'tonight you play on the moon'. And that's exactly what it felt like. We played outdoors on this huge stage right next to a 30 story cliff that had been carved out of the mountain. The sky was full of stars and there were about 1,500 people there. It was pretty magical. The cover of the album is a shot of me live on stage that night. We play some very interesting places now, as a habit... we go off the beaten path a lot. I really have turned into a bit of a gypsy, by accident. It feels like I am always touring, always moving now. Thus part of the reason for the title."

Ontsnappingskunst

Hans van de Braak

Ontsnappingskunst

Evolutie van de creatieve geest

Creativiteit is het vermogen om met nieuwe dingen voor de dag te komen. Regelmatig verschijnen er nieuwe producten op de markt, worden er nieuwe theorieën gelanceerd en maken we kennis met nieuwe kunstwerken. In die zin is er veel creativiteit om ons heen. Maar wat is nieuw? Als dingen al eerder zijn vertoond, is de nieuwigheid betrekkelijk. Werkelijk vernieuwend is de creatieve geest die weet te ontsnappen uit de conceptuele ruimte van zijn vak. Die ontsnappingskunst is ongelijk verdeeld in de wereld. De een is creatiever dan de ander. Mensen zijn creatiever dan andere diersoorten.
Dit boek behandelt de evolutie van ontsnappingskunst, meer in het bijzonder de evolutie van de ingrediënten die nodig zijn voor scheppende arbeid. Het gaat daarbij om mentale ruimte, analogisch denkvermogen, intrinsieke motivatie, cognitieve ontremming, sterke persoonlijkheid en vakkennis.

Hans van de Braak is universitair hoofddocent Evolutionaire Psychologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Hij studeerde sociologie en promoveerde op het proefschrift Belastingweerstand: Een proeve van fiscale sociologie (1981). Hij publiceerde meerdere boeken, onder andere The Prometheus Complex: Man’s Obsession with Superior Technology (1995).

Fantasy Bar - Juliette Lewis
- amazing song and video -

Destination

Grand Central Station, NYC - Mei 2009 ...gun jezelf soms een moment om gewoon te kijken.

Wende Snijders – ‘No. 9’
Concertgebouw Amsterdam, – 9 augustus 2009

Je moet knettergek zijn wil je de try out van je aankomend poptournee in het Concertgebouw houden, voor een publiek dat je voor een groot gedeelte nog steeds omschrijft als chansonniėre. Gelukkig hebben we het hier over Wende Snijders die inderdaad knettergek is, maar er keer op keer mee wegkomt door je te verrassen en te ontroeren met haar krachtige stem en unieke spel. Zo ook deze avond met de titel 'No. 9 'dat volgens de beschrijving staat voor experimenteerdrift, voor vuur, eenzaamheid en verbinding. Vanaf het eerste moment doet Wende het publiek zich in positieve zin afvragen waar ze mee bezig is. Dwalend over het podium totdat eindelijk de lichten uitgaan, laat ze de zaal bij aanvang al met een vraagteken achter.

Het eerste nummer zorgt direct een intieme sfeer. Een podium vol sterke muzikanten die met subtiele afdrukken precies die emoties uitlichten die de nummers maken. Wende met een stem die het ene moment flinterdun is en het andere vol kracht. Na drie nummers lijkt de toon van de avond te zijn gezet; gevoelig, persoonlijk, maar zeker vol vuur.

Persoonlijk is het naast de inhoud ook door de intro’s die ze bij verschillende songs vertelt; vanuit het niets begint ze over een vrouw in een kerk in Zuid-Afrika naast haar, die haar een zuurtje aanbiedt. De vrouw van wie ze vervolgens de geschreeuwde gebeden heeft opgenomen en heeft verwerkt in een Engelstalig nummer dat je dat ritueel laat beleven door Wende’s ogen.

Bij ‘Die Begin Van Die Aarde’ zien we een subtiele hang naar wat ze gewend is op het podium; een theatrale uiting van de beleving van tekst en sfeer. Minder uitbundig dan tijdens haar voorgaande voorstellingen, maar prima passend in het concept van deze avond.

Wende blijft niet in Zuid-Afrika, maar neemt je mee op een muzikale wereldreis met momenten die haar in het afgelopen jaar hebben geïnspireerd voor haar nieuwe album ‘No. 9’. Net als in haar vorige voorstellingen, beschrijft ze New York; een stad die haar lijkt te fascineren, maar ook een spiegel vol eenzaamheid voorhoudt. De verwerking en acceptatie van het verlaten worden door iemand die haar lief is, lijkt een terugkerend thema.

Verdriet wordt afgewisseld met swingende big band songs, een wals inclusief keukengerei, een Wende die zich heel klein kan maken tot singer-songwriter en vervolgens weer groots in stem en beweging los kan gaan op de opzwepende klanken die daarop volgen. Het put haar bij deze eerste try out zelfs uit. Ze durft er een grapje over te maken. Ieder muzikale sfeerschets is een complete omschakeling ten opzichte van de vorige en toch lijkt het in zijn geheel te kloppen.

Het is verleidelijk om bij ieder nummer een hokje te zoeken om het te kunnen definiëren, maar door de vele afwisselingen is het onmogelijk om een stempel te drukken op dit concert dat is geregisseerd door Titus Tiel Groenestege, onder muzikale leiding van Jan van Eerd. Wende raakt, Wende vlamt en Wende daagt uit, maar is ook in staat plotseling terug te keren naar moeilijke gevoelige momenten en ondertussen het niveau te behouden wat het kritische publiek van haar in deze setting mag verwachten.

Wel blijft Wende het gehele concert zoekende naar een vorm om haar nieuwe bevindingen in te gieten. Hoe sla je vanuit het muziektheater een brug met de concertwereld waarbij ieder nummer een verhaal op zich is? De definitieve vorm hoeft vanavond nog niet gezet te worden en juist dit gegeven creëert de vrijheid om zelfs in het concertgebouw te experimenteren.

Wanneer je een muzikale wereldreis na twee staande ovaties in je eentje durft af te sluiten op gitaar, terwijl je een speld kunt horen vallen, dan komt LEF toch wel het dichtst in de buurt bij het omschrijven van ‘No 9’. En Wende heeft zeker vanavond laten zien dat ze met het lef om haar grenzen wederom te verbreden, ook weer een stap hoger is gekomen in haar eigen ontwikkeling als veelzijdig artiest.


‘No. 9’ – Wende Snijders (zang), Jeroen van Vliet (piano), Guus Bakker (bas), Arthur Lijten (drums) , Jan van Eerd (elektronica), Erik Rutjes (gitaar), Ruud Breuls (trompet), Jacqueline Hamelink (cello)

Titus Tiel Groenestege - regie
Jan van Eerd – muzikale leiding
Jantje Geldof – lichtontwerp
Erik Hendriks – geluidontwerp
Hans Ubbink – kleding
Elsa de Jong - visagie