Grand Central Station, NYC - Mei 2009 ...gun jezelf soms een moment om gewoon te kijken.
vrijdag 14 augustus 2009
maandag 10 augustus 2009
Wende Snijders – ‘No. 9’
Concertgebouw Amsterdam, – 9 augustus 2009
Je moet knettergek zijn wil je de try out van je aankomend poptournee in het Concertgebouw houden, voor een publiek dat je voor een groot gedeelte nog steeds omschrijft als chansonniėre. Gelukkig hebben we het hier over Wende Snijders die inderdaad knettergek is, maar er keer op keer mee wegkomt door je te verrassen en te ontroeren met haar krachtige stem en unieke spel. Zo ook deze avond met de titel 'No. 9 'dat volgens de beschrijving staat voor experimenteerdrift, voor vuur, eenzaamheid en verbinding. Vanaf het eerste moment doet Wende het publiek zich in positieve zin afvragen waar ze mee bezig is. Dwalend over het podium totdat eindelijk de lichten uitgaan, laat ze de zaal bij aanvang al met een vraagteken achter.
Het eerste nummer zorgt direct een intieme sfeer. Een podium vol sterke muzikanten die met subtiele afdrukken precies die emoties uitlichten die de nummers maken. Wende met een stem die het ene moment flinterdun is en het andere vol kracht. Na drie nummers lijkt de toon van de avond te zijn gezet; gevoelig, persoonlijk, maar zeker vol vuur.
Persoonlijk is het naast de inhoud ook door de intro’s die ze bij verschillende songs vertelt; vanuit het niets begint ze over een vrouw in een kerk in Zuid-Afrika naast haar, die haar een zuurtje aanbiedt. De vrouw van wie ze vervolgens de geschreeuwde gebeden heeft opgenomen en heeft verwerkt in een Engelstalig nummer dat je dat ritueel laat beleven door Wende’s ogen.
Bij ‘Die Begin Van Die Aarde’ zien we een subtiele hang naar wat ze gewend is op het podium; een theatrale uiting van de beleving van tekst en sfeer. Minder uitbundig dan tijdens haar voorgaande voorstellingen, maar prima passend in het concept van deze avond.
Wende blijft niet in Zuid-Afrika, maar neemt je mee op een muzikale wereldreis met momenten die haar in het afgelopen jaar hebben geïnspireerd voor haar nieuwe album ‘No. 9’. Net als in haar vorige voorstellingen, beschrijft ze New York; een stad die haar lijkt te fascineren, maar ook een spiegel vol eenzaamheid voorhoudt. De verwerking en acceptatie van het verlaten worden door iemand die haar lief is, lijkt een terugkerend thema.
Verdriet wordt afgewisseld met swingende big band songs, een wals inclusief keukengerei, een Wende die zich heel klein kan maken tot singer-songwriter en vervolgens weer groots in stem en beweging los kan gaan op de opzwepende klanken die daarop volgen. Het put haar bij deze eerste try out zelfs uit. Ze durft er een grapje over te maken. Ieder muzikale sfeerschets is een complete omschakeling ten opzichte van de vorige en toch lijkt het in zijn geheel te kloppen.
Het is verleidelijk om bij ieder nummer een hokje te zoeken om het te kunnen definiëren, maar door de vele afwisselingen is het onmogelijk om een stempel te drukken op dit concert dat is geregisseerd door Titus Tiel Groenestege, onder muzikale leiding van Jan van Eerd. Wende raakt, Wende vlamt en Wende daagt uit, maar is ook in staat plotseling terug te keren naar moeilijke gevoelige momenten en ondertussen het niveau te behouden wat het kritische publiek van haar in deze setting mag verwachten.
Wel blijft Wende het gehele concert zoekende naar een vorm om haar nieuwe bevindingen in te gieten. Hoe sla je vanuit het muziektheater een brug met de concertwereld waarbij ieder nummer een verhaal op zich is? De definitieve vorm hoeft vanavond nog niet gezet te worden en juist dit gegeven creëert de vrijheid om zelfs in het concertgebouw te experimenteren.
Wanneer je een muzikale wereldreis na twee staande ovaties in je eentje durft af te sluiten op gitaar, terwijl je een speld kunt horen vallen, dan komt LEF toch wel het dichtst in de buurt bij het omschrijven van ‘No 9’. En Wende heeft zeker vanavond laten zien dat ze met het lef om haar grenzen wederom te verbreden, ook weer een stap hoger is gekomen in haar eigen ontwikkeling als veelzijdig artiest.
‘No. 9’ – Wende Snijders (zang), Jeroen van Vliet (piano), Guus Bakker (bas), Arthur Lijten (drums) , Jan van Eerd (elektronica), Erik Rutjes (gitaar), Ruud Breuls (trompet), Jacqueline Hamelink (cello)
Titus Tiel Groenestege - regie
Jan van Eerd – muzikale leiding
Jantje Geldof – lichtontwerp
Erik Hendriks – geluidontwerp
Hans Ubbink – kleding
Elsa de Jong - visagie
Concertgebouw Amsterdam, – 9 augustus 2009
Je moet knettergek zijn wil je de try out van je aankomend poptournee in het Concertgebouw houden, voor een publiek dat je voor een groot gedeelte nog steeds omschrijft als chansonniėre. Gelukkig hebben we het hier over Wende Snijders die inderdaad knettergek is, maar er keer op keer mee wegkomt door je te verrassen en te ontroeren met haar krachtige stem en unieke spel. Zo ook deze avond met de titel 'No. 9 'dat volgens de beschrijving staat voor experimenteerdrift, voor vuur, eenzaamheid en verbinding. Vanaf het eerste moment doet Wende het publiek zich in positieve zin afvragen waar ze mee bezig is. Dwalend over het podium totdat eindelijk de lichten uitgaan, laat ze de zaal bij aanvang al met een vraagteken achter.
Het eerste nummer zorgt direct een intieme sfeer. Een podium vol sterke muzikanten die met subtiele afdrukken precies die emoties uitlichten die de nummers maken. Wende met een stem die het ene moment flinterdun is en het andere vol kracht. Na drie nummers lijkt de toon van de avond te zijn gezet; gevoelig, persoonlijk, maar zeker vol vuur.
Persoonlijk is het naast de inhoud ook door de intro’s die ze bij verschillende songs vertelt; vanuit het niets begint ze over een vrouw in een kerk in Zuid-Afrika naast haar, die haar een zuurtje aanbiedt. De vrouw van wie ze vervolgens de geschreeuwde gebeden heeft opgenomen en heeft verwerkt in een Engelstalig nummer dat je dat ritueel laat beleven door Wende’s ogen.
Bij ‘Die Begin Van Die Aarde’ zien we een subtiele hang naar wat ze gewend is op het podium; een theatrale uiting van de beleving van tekst en sfeer. Minder uitbundig dan tijdens haar voorgaande voorstellingen, maar prima passend in het concept van deze avond.
Wende blijft niet in Zuid-Afrika, maar neemt je mee op een muzikale wereldreis met momenten die haar in het afgelopen jaar hebben geïnspireerd voor haar nieuwe album ‘No. 9’. Net als in haar vorige voorstellingen, beschrijft ze New York; een stad die haar lijkt te fascineren, maar ook een spiegel vol eenzaamheid voorhoudt. De verwerking en acceptatie van het verlaten worden door iemand die haar lief is, lijkt een terugkerend thema.
Verdriet wordt afgewisseld met swingende big band songs, een wals inclusief keukengerei, een Wende die zich heel klein kan maken tot singer-songwriter en vervolgens weer groots in stem en beweging los kan gaan op de opzwepende klanken die daarop volgen. Het put haar bij deze eerste try out zelfs uit. Ze durft er een grapje over te maken. Ieder muzikale sfeerschets is een complete omschakeling ten opzichte van de vorige en toch lijkt het in zijn geheel te kloppen.
Het is verleidelijk om bij ieder nummer een hokje te zoeken om het te kunnen definiëren, maar door de vele afwisselingen is het onmogelijk om een stempel te drukken op dit concert dat is geregisseerd door Titus Tiel Groenestege, onder muzikale leiding van Jan van Eerd. Wende raakt, Wende vlamt en Wende daagt uit, maar is ook in staat plotseling terug te keren naar moeilijke gevoelige momenten en ondertussen het niveau te behouden wat het kritische publiek van haar in deze setting mag verwachten.
Wel blijft Wende het gehele concert zoekende naar een vorm om haar nieuwe bevindingen in te gieten. Hoe sla je vanuit het muziektheater een brug met de concertwereld waarbij ieder nummer een verhaal op zich is? De definitieve vorm hoeft vanavond nog niet gezet te worden en juist dit gegeven creëert de vrijheid om zelfs in het concertgebouw te experimenteren.
Wanneer je een muzikale wereldreis na twee staande ovaties in je eentje durft af te sluiten op gitaar, terwijl je een speld kunt horen vallen, dan komt LEF toch wel het dichtst in de buurt bij het omschrijven van ‘No 9’. En Wende heeft zeker vanavond laten zien dat ze met het lef om haar grenzen wederom te verbreden, ook weer een stap hoger is gekomen in haar eigen ontwikkeling als veelzijdig artiest.
‘No. 9’ – Wende Snijders (zang), Jeroen van Vliet (piano), Guus Bakker (bas), Arthur Lijten (drums) , Jan van Eerd (elektronica), Erik Rutjes (gitaar), Ruud Breuls (trompet), Jacqueline Hamelink (cello)
Titus Tiel Groenestege - regie
Jan van Eerd – muzikale leiding
Jantje Geldof – lichtontwerp
Erik Hendriks – geluidontwerp
Hans Ubbink – kleding
Elsa de Jong - visagie
Abonneren op:
Posts (Atom)
